گلویم در امتداد این کوچه
درد می کند
و من بدجوری دارم به تنهایی می بازم
گل های این قالی
اگر همین جوری توی هم بروند
بالامی آورم
روی سر این ترنج
شاید هم بکوبم
توی اولین دروازه ای که به چشمم بیاید
بدون تمرین مسابقه داده ام
تو هم که قربانت بروم
بازی جوانمردانه
اصلا بلد نیستی
اگر خبری نباشد
با یک استامینوفن دوپینگ می کنم
شوت به دروازه خالی
اصلا کاری ندارد.

یکی دارد مرا می پاید
همیشه
          هنوز
دستمالی می شوم
با نگاه یکی مثل تو
و اشک ریختنم را دیگر
کسی بو نمی برد
هوای این تنگ بلور
بیش از حد مرطوب است
برای یک قُلُپ هوای تازه
چمدان هایم را بسته ام
به زودی
به اولین قلاب
جواب مثبت خواهم داد
دنبالم نگرد
گمشده بودن
لذت بیشتری دارد!