دلم برای بودنم
تنگ شده است.
برای حس بهتری برای شعر سرودنم
تنگ شده است.
دلم تب آلود و پر شیار
- همچو کویری به انتظار چشمه ای -
برای خود نمودنم
تنگ شده است.
به آمد و شدم و در نوسان
- به دو بینهایت حیات -
تمام بود و نبود من
چو آونگ شده است.
چنان تهی و بی خود از خودم
که از وحشت عدم
منی که مانده است
سرکش و منگ شده است.
در آرزوی چکیدن
جدا شد روح من چو شیره از درخت
رها نشد
نچکید
به تن خشک درخت سنگ شده است.
بیا و با رنگ بیامیز وجود من
به رنگدانه هایی از می ناب
ببین که هستی ام چه بی رنگ شده است.

بوم سفيد